عنوان مقاله:

نویسندگان:

زاهد سعیدی تبار، سان احمد سلیمانی

بی شک یکی از مؤلفه های شاعران بزرگ هر قوم و ملتی، نمود جلوه های زیباشناختی و استفاده از عناصر صور خیال به صورت هنرمندانه، نه به صورت تصنعی و نمایشی در آثار آنان است و بر همین اساس در تاریخ ادب فارسی، حافظ، سعدی و مولانا بیشتر از دیگر شاعران در این عرصه سرآمد شده اند و علاقمندان علم زیبا شناسی ادبی را سیراب ساخته و می سازند و همچنین در پهنه ادب کوردی شاعران برجسته ای همچون ماموستا نالی ، مه حوی، مه وله وی،گۆران و هێمن در این زمینه مجال جلوه گری بیشتری یافته اند. در واقع صنایع ادبی از هنرمندیهای شاعرانه ای هستند که بر زیبایهای لفظی و معنایی شعر می افزایند، شاعران از دیر باز از این فنون شاعرانه برای بر انگیختن ذوق و قریحه خوانندگان بهره می بردند، شاعر مورد بررسی ما «میرزا احمد داواشی» (تولد ۱۳۵۹- ۱۲۸۰ هـ ش) به عنوان شاعری که روح کلمات را به خوبی درک می کند با بکارگیری عناصر زیبایی سخن و آرایه های ادبی بر جلوه ها و جنبه های هنری شعرش افزوده است، همچنین با آگاهی از ظرفیت های گسترده ی هنری و زبان شعری و احساس لطیف خود در قالب اشعار غنایی و مضامین آن عشق، خیال ورزی و توصیف طبیعت زیبایی ادبی خاصی بر اشعارش بخشیده است. دراین پژوهش اگر چه بسامد عناصر زیبایی سخن و آرایه های ادبی، گستردگی بیشتری دارد به روال معمول به بررسی برخی از آرایه هایی که در اشعار شاعران پرکاربرد تر هستند پرداخته شده است.

صور خیال، عناصر زیبایی سخن، آرایه های ادبی، میرزا احمد داواشی

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
سعیدی تبار، زاهد، احمد سلیمانی، سان، 1403، بررسی آرایه های ادبی و عناصر زیبایی سخن در اشعار میرزا احمد داواشی، همایش ملی میرزا احمد داواشی، https://conference.uok.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-dawashi&aid=1517935