عنوان مقاله:

نویسندگان:

محمد دکامئی، رضا اصفهانی

سال‌های اخير شاهد افزايش سريع تقاضا براى خدمات و سيستم‌هایی بوده‌ایم كه به موقعيت‌یابی دقيق افراد و اشيا بستگي دارند، اين امر منجر به توسعه و تكامل بسيارى از سيستم‌های موقعيت‌یابی شده است.سيستم‌های موقعيت‌یابی، مكان يك فرد يا يك شي را نسبت به يك موقعيت شناخته شده يا درون يك سيستم مختصات تعيين می‌كنند. در اين پایان‌نامه، از تكنولوژى موقعيت‌یابی در شبکه ی LTE با استفاده از سیگنال‌های دریافتی استفاده شده است. ابتدا به بررسي روش‌های موقعيت‌یابی بومی‌كه شامل الگوريتم‌های اختلاف زمان دريافت سيگنال(TDOA)، زمان دريافت سيگنال (TOA)، زاويه دريافت سيگنال (AOA) و توان سيگنال دريافتي(RSS) می‌باشند پرداخته شده است. و همينطور توضيح مختصرى از الگوريتم‌هایی مانند مجموع زمان دريافت سيگنال(TSOA) و اختلاف فركانس دريافت سيگنال (FDOA) كه كمتر مورد استفاده قرار می‌گيرند. با بررسی تاثیر میزان مشارکت کننده ها در فرآیند موقعیت یابی مشاهده شد که با افزایش تعداد مشارکت کننده ها در امر موقعیت یابی، میزان دقت ما در موقعیت یابی افزایش خواهد یافت. و به میزان خوبی میزان خطای ما نیز کاهش می یابد.

موقعیت یابی،متلب،LTE،GNSS،ایستگاه پایه،مشارکت کننده ها

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
دکامئی، محمد، اصفهانی، رضا، 1404، بهبود میزان دقت موقعیت یابی در شبکه ی LTE از طریق همکاری میان مشارکت کننده، بیست و یکمین کنفرانس ملی دانشجویی مهندسی برق ایران، https://conference.uok.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-iscee21&aid=1517965