عنوان مقاله:

نویسندگان:

محمد مریوانی

زبان کُردی دارای گویش‌های بسیار متنوع و متفاوتی است، یکی از گویش‌های زبان کُردی در ایران، گویش‌گروسی می‌باشد که بیشتر ساکنان شهرستان بیجار و بخش‌هایی از قروه در استان کردستان و قسمت هایی از شهرستان کبودرآهنگ همدان با آن تکلم می‌کنند. برخی گویش گروسی را زیر مجموعه‌ی گویش کُردی سورانی و برخی دیگر زیرگروه کُردی جنوبی و عده‌ای نیز آن را جزیی از کُردی گوران می‌دانند. این مقاله بر آن است تا گویش کُردی گروسی را به شیوه‌ی توصیفی تحلیلی از منظر ساختار مورد بحث و بررسی قرار دهد و از این طریق سرشاخه‌ی اصلی و واقعی آن را مشخص نماید. نتایج پژوهش نشان می دهد که کُردی گروسی یک گویش بینابینی است؛ به عبارت دیگر نقش یک میان گویش را در میان گویش‌های کُردی ایفا می‌کند و اگر بخواهیم از لحاظ کمیت واژگان و دستور زبان مقایسه کنیم بیشتر واژگان آن همانند گویش کُردی جنوبی است اما از لحاظ طرز بیان واژگان، گویش گروسی تلفیقی از نوع بیان گویش کُردی سورانی و گویش کُردی گورانی است.

زبان کُردی، کُردی جنوبی، سورانی، گورانی، گروسی

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
مریوانی، محمد، 1404، تحلیل و بررسی جایگاه گویش گروسی در زبان کُردی، همایش ملی مطالعات گروس، https://conference.uok.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-garoos1&aid=1518000