عنوان مقاله:

نویسندگان:

آرمان فروهی، طاهره عبدالملکی

در قرن اول هجری همزمان با فتوحات غربی سپاه مسلمانان گروس در گذرگاه‌های فرهنگی غرب ایران یکی از نخستین نواحی بود که در معرض تعامل با دین جدید قرار گرفت. درحالی که برخی مناطق اسلام را در قالب تقابل نظامی پذیرفتند، گروس از طریق مصالحه و سازگاری فرهنگی به اسلام گروید. سوالی که مطرح می شود این است که چگونه فرایند اسلام‌پذیری در گروس بستر مناسبی برای نفوذ و تثبیت تشیع فراهم ساخت؟ فرضیه‌ی مقاله بر آن است که پذیرش اسلام در گروس به سبب وجود عناصر فرهنگی هم‌ساز و تعاملات فعال با مراکز دینی شیعی مسیر ترویج تشیع را هموار ساخته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که عناصر ذهنی و اعتقادی پیشااسلامی مانند موعودباوری، عدالت‌محوری و گرایش‌های عرفانی، مهاجرت علویان در سده‌های دوم و سوم هجری ضمن تسهیل پذیرش اسلام زمینه‌ساز پیوند با آموزه‌های علوی و شیعی در دهه‌های بعد شدند. شواهد فرهنگی مانند نخستین آیین‌های سوگواری، اسلام‌پذیری اولیه را به‌عنوان مقدمه‌ای برای نهادینه‌شدن تشیع در منطقه تبیین می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل فرآیند اسلام‌پذیری در منطقه‌ی گروس و بررسی نقش آن در گسترش تشیع در آن منطقه به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است.

گروس، اسلام‌پذیری، تشیع، کُرد، بیجار.

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
فروهی، آرمان، عبدالملکی، طاهره، 1404، اسلام پذیری و تأثیر آن در گسترش و تثبیت تشیع در گروس، همایش ملی مطالعات گروس، https://conference.uok.ac.ir/fa/archive_index.php?c=HN-garoos1&aid=1518025